بهشت همان زندگی کردن در رویاست....
زندگی یکنواخت پیش میرفت...همه چیز چیدمان خودش را داشت....همه چیز همانطور که فکر میکردیم پیش میرفت....و همه چیز همان همیشگی بود...ناگهان همه چیز عوض شد و همه چیز شاید دگرگون شد...همه احساس خلاء بزرگی در زندگی خود کردند و فریاد زدند...اما هر چه فریاد زدند صدایشان به خودشان برگشت...دوست داشتند همه چیز ...
نبودنت باید یکجوری فراموش شود
دوست داشتنی من امروز آغاز شد... تئاتر عزیز من امروز اولین جلسه اش بود...اولین جلسه ای که من هم توانستم در آن خودی نشان دهم....نمایشنامه خوانی برایم از زیباترین کارهای دنیاست...مثل نوشتن....مثل آواز خواندن....مثل ساز زدن....مثل کتاب خواندن...مثل زیر باران با آهنگ های ملایم دوست داشتنی قدم زدن و باران...
قلب آکنده از ترسم هنوز هم میتپد.....
گاهی وقتها هست که آدم با تمام زندگی آرامی که دارد احساس میکند دارد با تمام وجود زمین میخورد...گاهی احساس میکند دنیا دارد روی سرش خراب میشود...گاهی این آرامش،آرامش قبل از طوفان است...میترسم...من میترسم...من یک آدم ساده ی سرگردان هستم که گاهی از همه چیز میترسم...میخواهم که نترسم اما زندگی چیز دیگری یا...
کاش میشد پا روی دلم بگذارم....
امروز صبح که بیدار شدم با خودم عهد بستم که دیگر غمگین نباشم...عهد بستم که دیگر اشک نریزم...عهد بستم که دیگر با غمهایم تنها زندگی نکنم...اصلا عهد بستم که دیگر به تو فکر نکنم...اما...اما نشد...تمام عهدهایم را شکستم...اصلا راستش امروز هیچ حال خوشی ندارم...این حال هر روز من است...تعجب نکن...من خسته ام ا...
خدایا پس تو کجایی؟؟؟؟
دلم تنگه....خیلی تنگ...کجای این دنیای وارونه ای که هر چی بیشتر دنبالت میگردم بیشتر گمت میکنم...دلم نمیخواد به هیچ چیز فک کنم...خسته ام.. از همه چیز....از همه کس...احساس میکنم دیگه گریه هم تاثیری توی تسکین دردهای من نداره...چقدر این روزها غمگینم...نمیدونم چرا؟؟؟شاید تو رو گم کردم...راستش اون روز هرچی...
...
دلم میخواست پس از اون خواب شیرین،دیگه چشمم به دنیا وا نمیشد....
.....
هیچوقت نمیتوانم عاشق کسی باشم....هیچوقت...و حالا من یک مرده ام....
گاهی باید از گذشته گذشت....
امروز دلم گرفته بود...سخت...راستش مدتهاست که دیگر چیزی نمینویسم...نمیدانم چرا؟؟؟ نمیدانم از بد روزگار است یا حال خرابتر از همیشه ی من....گاهی میشد دفتر_ قشنگ_ دوست داشتنی ام را برمیداشتم و قلم را درون دستان لرزانم میگرفتم اما....نمیشد که نمیشد...روزگاری من عاشق نوشتن بودم....عاشق نوشتن کلماتی که گفت...
....
کاش میشد آنقدر مشغله نداشت تا بتوان با خیالت راحت به دوست داشتنی ها رسید....به کارهای عزیز و قشنگ که پر است از آرامش...به لذت بردن از زندگی...باید بشود...اما زمان کم است و گم....گاهی از دست آدم در میرود و گم میشود....آدم یکباره به خودش می آید و میبیند که ماه هاست از به خود آمدنش گذشته....گاهی میفهمد...