زندگی گاهی وقتها بیش از حد دردناک است.....
زندگی گاهی وقتها بیش از حد دردناک است..... دردناک است......در میان آدمهایی باشی که هیچ نمیفهمند تو را.....امروز داشتم به این فکر میکردم که شاید لازم باشد بمیرم....اما بعد به این فکر افتادم که مرگ درست همان زمانی اتفاق می افتد که فکرش را نمی کنیم....پس سعی کردم فکرش را نکنم...نمیخواستم برای مرگم برنا...
تظاهر....موضوعی که همیشه تازگی دارد....
تظاهر....موضوعی که همیشه تازگی دارد.... کاش کسی بود که به شهوانی ترین شکل ممکن درونیات مرا می کاوید......روح من در پیچیده ترین شکل ممکن در حال رشد است و میدانم تا لحظه ی مرگم متوقف نخواهد شد اما دیگران فقط جسم بی اصالت مرا میخواهند....جسمی که دیگر از این پیچیده تر نخواهد شد....جسمی که متوقف شده است....
انگار کار زندگی دق دادن است.....
انگار کار زندگی دق دادن است..... چقدر آدمها بیچاره اند....چقدر.....کاش نبودم....نمیدیدم....کاش نمیفهمیدم.....کاش اینقدر حساس نبودم.....حالم بد است....حالم بد است برای آدمهای بد بخت....برای آدمهای بیچاره....دلم میسوزد برایشان....دلم خیلی میسوزد.....حالم اصلا خوب نیست....کاش میشد مرد گاهی....و دوباره ...
کمی مانده به پوچی....
کمی مانده به پوچی.... نوشتن که آرامم میکند و احساس های نا موزونم را تسکین میدهد دیگر تاثیری در حال بی حال من ندارد...حالا شاید تنها اشک باشد که این روز ها حالم را خوب کند و البته سیگار که هیچکدام را ندارم....من تقریبا رو به نابودی ام.....
احساس هایم عجیب سردرگمند....
نمیدانم شاید این احساس دلچسب_دوست نداشتنی به طرز فوق العاده رعب انگیزی حالم را بد میکند.....نمیدانم....شاید اصلا نفهمم که این احساس واقعا عشق است یا نه اما،اما دوستش ندارم و دارم و اصلا نمیدانم با این حالم چه کنم؟؟؟!!!!!
......
حالم بد است و برعکس روزهای قبل که باریدن آرزویم بود حالا با تلنگری از پا در می آیم.....چاووشی با صدای زخمی اش این روزها حالم را بدتر میکند و فریدون و فرهاد دیوانه وار بر قلبم میتازند....ابی و داریوش که تماما خاطرات کودکیم هستند فقط آه حسرت بر قلب بی نوایم مینشانند،حسرت زمانی که پدر بود و با این آهنگ
خاطرات تلخ گذشته شیرین تر از شادیهای امروزم هستند....
خاطرات تلخ گذشته شیرین تر از شادیهای امروزم هستند.... راستش دلم اینروزها خیلی چیزها میخواهد...مثلا دلم گذشته ای را میخواهد که میان فکرو خیالات آینده ام گم شد...دلم انجیرهای رسیده و شیرین خانه پدربزرگ را میخواهد...دلم همان زردآلوهای پیوندی شیرین و آبدار را میخواهد که هسته هایش همیشه خوش طعم ترین هسته
فراموش کردنت مرگ میخواهد...
فراموش کردنت مرگ میخواهد... آه که چقدر عجیب می گذرد روزهایی که دوست ندارم ذره ای یادت کنم...درست همان لحظه ای که تصمیم میگیرم دیگر حتی اسمت را هم بر زبان نیاورم ناگهان کسی اسمت را با صدای بلند بر زبان می آورد و من بی آنکه حس کنم روح در بدنم هست بی درنگ سرم را به طرف صدا میگردانم...آه...لعنتی...تو نی...
دلتنگی شب و روز نمی شناسد....
همین حالا و چقدر ناگهانی دلم تنگ شد....آه....عجیب است انگار نوشتن را از یاد برده ام و روحم مرگی ناگهانی را تجربه کرده است....کاش دست و دلم باهم به نوشتن می آمدند....اما حالا بدتر از آنم که بتوانم بیشتر بنویسم...فقط کاش میتوانستم برای مدتی بمیرم...همین...
دلا با من حرف بزن....
دلا با من حرف بزن.... راستش امشب خیلی حس غریبی دارم،احساس میکنم چقدر وحشتناکه که آدم دلتنگ باشه و ندونه برای کی دلتنگه...چقدر غم داره این احساس دردناک،اولین حدسم برای پیدا کردن بهونه ی دلتنگیم خودمم،خود واقعی من،با تمام داشته ها و نداشته ها،با تمام بودن ها و نبودن ها،اما دلتنگی من غریب تر از این حرف
بهانه ی بی خوابی های من دلتنگی و ....است
بهانه ی بی خوابی های من دلتنگی و ....است هر شب که به فکر دلتنگیهای نا خواسته ام میخوابم به این فکر میکنم که شاید فردا شب دیگر از این دلتنگی های جگر سوز آه از نهادم بلند نشود....این دلتنگی_ بد عنق_ سر سخت....مادرم میگوید چرا شبها خوابت نمیبرد؟؟؟!! چرا نباید سر وقت بخوابی و من هیچ جوابی برای این پرسش
ترسهای لعنتی هم روزی تمام میشوند...
آری من میترسم....راست میگوید...من میترسم...از هرچه با من هست...من از آدمهای اطرافم میترسم...از احساسهایشان میترسم...از احساسهایم میترسم....من...من...از همه میترسم...و شاید دلم میخواهد از دوست داشتنی های این دنیای عجیب و بزرگ لذت ببرم و این ترس لعنتی نگذارد...من میخواهم خودم باشم و از همین هم میترسم....
تنها سکوت...
گاهی وقتها اصلا نمیشود چیزی گفت...نمیشود که نمیشود...انگار دهان آدم بسته میماند...مثل امروز که فهمیدم باید خودم را بشناسم....من باید بفهمم که وجودم چه چیز را تمنا میکند...وجود آدمی که گاهی از سر تعجب و گاهی از سر خشم،گاهی از سر پشیمانی و گاهی از سر شرم،گاهی از نفرت و گاهی از سر غم و گاهی از سر عشق و...
چرا هیچ وقت هیچ چیز همین حالا نیست....
آه....آه از این روزهای گذرای یاد آور خاطرات...شاید...شاید درست همین امروز_سال قبل بود که داشتم فوران اشکهایم را پس میزدم تا سیل جاری نشود...نمیدانم...شاید دیروز بود که داشتم از ته دل میخندیدم....اما...اما نه...غیر ممکن است....آبان ماه سال قبل مثل مهرش برایم جهنمی بود تمام نشدنی...آبان ماه سال قبل پر...
مهر بی مهر
مهر هم تمام شد و انگار مهر ماهم تمام شد...شاید هنوز هم بعضیها باید مهریه ی مهر نداشته شان را بدهند و بعضیها هم مهریه ی مهر زیادشان...آری ماه من تمام شد...ماه قشنگم...ماه دوست داشتنی ام...ماه دمیده شدن روح در وجودم شاید کمی قبلش بود اما ماهی که من پایم را برای اولین بار به این دنیای عجیب گذاشتم مهر ب...
کاش میخواستیم و فراموش میشد...
یادآوری خاطرات_گذشته سخت است....تلخ است...دردناک است...عذاب آور است،و گاهی حتی نفس گیر است...آه...سخت است...خیلی سخت..اینکه مدام در خاطره ای تکرار شوی...اینکه مدام یک نفر در خاطره هایت تکرار شود...اینکه بدانی نیست و باز شبها خواب آمدنش را ببینی...اینکه تو بخواهی باشد و نباشد که بخواهد...اینکه حس کنی...
شبهای تنهایی...
گفتم:امشب پنجره حال دیگری دارد که دستانش را باز کرده و مرا در آغوش خود جای داده...و تو با لحنی خشک پرسیدی که چه بشود؟؟!!!اصلا حوصله ی رمان ندارم....و من بیصدا بی آنکه چیزی بگویم دستان پنجره را دورم حلقه کردم و آرام فقط اشکهایم را روانه ی لبه های پنجره کردم تا شاید سیلی جاری شود و آسمان بازهم در میان...
کاش کلاغ ها را دوست بداریم...
یک نفر چیزی گفت...ناگهان صدای دلخراشی در گوش کلاغ پیچید...و بعد سرش سوتی عجیب کشید...از آن پس دیگر کلاغ نخواند....نه خواند و نه خبر خوش به کسی رساند...طفلی کلاغ که میخواست آن روز خودش چکیدن اولین قطره ی باران به نوکش بعد از آن همه خشکسالی را به گوش مردم برساند،اما در آن لحظه درمانده تر از این حرفها ...