خرید بک لینک

گاهی وقتها هست که آدم با تمام زندگی آرامی که دارد احساس میکند دارد با تمام وجود زمین میخورد...گاهی احساس میکند دنیا دارد روی سرش خراب میشود...گاهی این آرامش،آرامش قبل از طوفان است...میترسم...من میترسم...من یک آدم ساده ی سرگردان هستم که گاهی از همه چیز میترسم...میخواهم که نترسم اما زندگی چیز دیگری یادم داده است...زندگی یادم داده است که به خوشی های گاه و بی گاه روزانه،حتی یک لبخند،دلخوش نکنم....زندگی یادم داده است که سختی های زندگی پایان ناپذیرند...یادم داده است که گاهی ترس کنار گذاشته شدن در وجودم رخنه کند...یادم داده است که مردم هزار دست دارند و در هر دست هزار نقاب..زندگی خیلی چیزها یادم داده است... و من از روال_خسته کننده ی زندگی میترسم....من از تجربه های زندگی که عموما تلخی ابدی به همراه دارند میترسم....میدانم که زندگی با تمام تلخی هایش از بین رفتنی است اما چه کنم که گاهی میترسم، یک ترس بیگانه و یک ترس اجین شده با وجودم که مثل یک بیماری مزمن گاهی اوت میکند...آه...باید کسی باشد تا مرا نجات دهد از این ترس...میخواهم قلبم ادامه داشته باشد...اما بدون ترس....کاش بشود....کاش...

برچسب: با قلبی آکنده از, نویسنده: علی حسینی تاريخ: پنجشنبه 22 مهر 1395 ساعت: 17:55

صفحه بندی