امروز دلم گرفته بود...سخت...راستش مدتهاست که دیگر چیزی نمینویسم...نمیدانم چرا؟؟؟ نمیدانم از بد روزگار است یا حال خرابتر از همیشه ی من....گاهی میشد دفتر_ قشنگ_ دوست داشتنی ام را برمیداشتم و قلم را درون دستان لرزانم میگرفتم اما....نمیشد که نمیشد...روزگاری من عاشق نوشتن بودم....عاشق نوشتن کلماتی که گفتنی نبود...عاشق خط قشنگم که گاهی از ترس اینکه درونیاتم از یادم نرود خرچنگ قورباغه میشد....من عاشق دستان جوهری ام بودم که وقتی به پایان دل نوشته هایم میرسیدم متوجهش میشدم....و من با همه ی دلنوشته هایم زندگی میکردم...اما حالا...دیگر نه دستانم توان نوشتن دارند و نه قلبم یارای جوشیدن...دیگر هیچ چیز مثل سابق نیست...حتی صمیمی ترین دوستم که احساس میکنم دیگر نمیشناسمش...آری...خیلی چیزها تغییر کرده که جای گفتن ندارد و من ناتوان تر از همیشه اما با اراده ای استوار تصمیم به نوشتن گرفته ام آن هم دوباره....میخواهم دوباره بنویسم و بنویسم و بنویسم تا وجودم را خالی از غم ها درد هایم کنم... آتش کینه هایم فروکش کند و دفتر قشنگم مثل قبل ها دوباره پر شود از دل نوشته های گاه و بی گاهم...میدانم که دفتر قشنگ و روان نویس دوست داشتنی ام منتظرم هستند...میدانم که میشود...میدانم...حتی اگر دیگر هیچ چیز مثل سابق نباشد....
برچسب: گاهی باید از دیگران فاصله بگیری,گاهی باید از نو شروع کرد,گاهی باید از خانه گریخت,گاهی باید کسانی را از,گاهی وقتا باید پاشی از جات,گاهی وقتا باید پاشی از جا,
نویسنده: علی حسینی