باید از تو بنویسم....از تویی که تمام زندگیم بودی زمانی اما....روزهایی رسید که تمام زندگیم نابود شد....در یک چشم به هم زدن از دست دادمت و نفهمیدم که بعد از آن دنیایی که روی سرم خراب شده دیگر جایی برای من ندارد که بخواهد آباد شود....همه چیز شوخی بود و یکدفعه جدی شد...کاملا جدی...از دست دادمت....در همین چند کلمه خلاصه شد و جان من برایت رفت....آری تو رفتی و دیگر روحی در بدن من نماند که مرا به سویت بکشاند....روحم مرد...درست همان لحظه ای که فهمیدم ندارمت مرد....همه چیزم ویران شد و مرگ تمام وجودم را گرفت....اولش نفهمیدم....گرم بودم...گرم عشقت....گرم آینده با تو....گرم صدایت...گرم نفسهایت....گرم.....اما فهمیدم،بالاخره این شوخی بزرگ دنیا را باید جدی میگرفتم....زمانه به من میخندید و من زار میزدم...زمانه ی بی انصاف تو را از من گرفت و من ماندم و خاطراتی که باید باهم بودنمان را درش ثبت میکردیم....تمام شهر بوی تو را گرفته بود...تمام خیابانها قدم های تو بود....تمام درخت ها شانه های تو بود....تمام کوچه ها بوسه های تو بود....تمام کافه ها صدای تو بود....تمام خواب ها آغوش تو بود....و تمام دنیا...آری دنیا...تنها جایی که درش احساس غربت میکردم...این پاییز،پاییز_ مرگ بود...رفتی و ندیدی که از نبودنت چگونه شکستم....خورد شدم و ذره های وجودم را در تمام خاطرات نبودنت ریختم...میدانی چیست؟؟!!!دلم گرفته برایت....آری....نمیخواهم بگویم منزوی را برایم از بر بخوان....مثل همان موقع ها که دلت برایم تنگ میشد و از پشت تلفن با آن صدای مخملی و دل نوازت برایم میخواندی: به سینه میزندم سر دلی که کرده هوایت دلی که کرده هوای کرشمه های صدایت و من از شنیدن بیت بیت شعر میمردم از شوق و دلتنگی....بعدش میگفتی حالا نوبت توست...برایم بخوان....دلم لک زده برای تحریر های دلبرانه ات و من میخواندم و میخواندم....شهزاده ی رویای من شاید تویی اون کس که شب در خواب آید تویی تو....و بعدش....و بعدش...آه....از خواب شیرین ناگه پریدم او را ندیدم دیگر کنارم به خدا جانم رسیده از غصه بر لب هر روز و هر شب در انتظارم به خدا.....آری عزیز_دل...در انتظارم که یک شبی از همین شب ها بیایی و در خواب دستان سرد مرا درون دستان گرمت بگیری و با خودت ببری...راستش را بخواهی عزیز_جانم دنیا برایم خیلی کوچک شده...آنقدر که دیگر جایی برای اشکهای هر شب من ندارد....غمخانه ایست اینجا بیا و ببین....دیگر چشمهایم برق نگاه تو را انعکاس نمی دهند اما از گریستن برایت دست بر نمی دارند....میدانی که خون گریستن دیگر شوخی است برای چشمهایی که روزی صورت ماه تو را می نگریستند....جان_دل دیگر قلبم برای کسی نمی تپد....دیگر هیچ شادی خوشحالم نمی کند....دیگر هیچ لبخندی به وجدم نمی آورد....تو نیستی و دلم فقط میخواهد بهانه ی آغوش گرمت را بگیرد...یادت می آید همیشه می گفتی اگر روزی من نباشم چه میکنی و بعد از اینکه چند مشت درست و حسابی به شانه های قوی ات میزدم و اخم میکردم میگفتی بگو...خواهش میکنم....و من میگریستم و میخواندم....وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند از من جز این هر لحظه فرسودن چه میماند از من چه میماند جز این تکرار پی در پی تکرار من در من مگر از من چه می ماند و خودم را درون آغوش گرمت جا میدادم و هر دو میگریستیم....آری تو نیستی و دیگر هیچ چیز از من نمانده....دیگر هیچ چیز جز این ثانیه های دلمردگی بی تو که هر روز تکرار می شوند...آری زندگیم،جز مرگ چیزی از من نمانده....
برچسب:
نویسنده: علی حسینی