و مرگ هزار بار می آید و جان به لب رسیده ام را با خود نمیبرد....مرگ....آن آرام_صبور_ تنها و بی کس....مرگ....همان دلخراش_ موقتی که علاجی ندارد....همان که مصمم است و اگر بخواهد دیگر کسی نمیتواند نخواهد....آری....مرگ....دوست دیرآشنا و قدیمی من....کمی دیگر که فکر میکنم میبینم من سالهای زیادی از عمرم را به پای آمدن و رفتن این دوست قدیمی گذاشته ام....روزهایی که میشد به چیزهای قشنگ تری فکر کنم،تنها امیدم مرگ بود....امیدی شیرین و بس ناگوار و دیریافتنی و حتی دست نیافتنی... .مرگ با پاهای خود می آید و با پاهای ما بازمیگردد اما هر بار که به آن فکر میکنم انگار که پاهایم را گم کرده باشم...هر بار مرگ از من دور و دورتر میشود و من ناتوان تر از قبل به تماشای فاصله ای مینشینم که می توانست در یک چشم به هم زدن طی شود اما....حالا با توام ای مرگ....ای صمیمی_ غریب....لطفا از من دوری نکن....میدانی که وقتی غریبی میکنی و دور میشوی جان_ به لب رسیده ام هزار بار میگرید...آری تو این را خوب میدانی که جان_ شیرینم از بس که گریسته و درد انتظار در وجودش نفوذ کرده دیگر شیرین نیست و تلخی اش دل و روده ام را بالا می آورد.....یک تلخی عمیق و زجرآور... آری...من سالهاست که عمیق تلخ میشوم و نمیمیرم و این از موهبت تو و این دنیای سردرگم و توخالیست....
برچسب:
نویسنده: علی حسینی