....اینکه هر شب بخوابمو کابوس ببینم واسم عادی شده اما کابوسی که دیشب دیدم با همه ی کابوسایی که دیده بودم فرق داشت....شبیه فیلمای جنایی بود که روان آدمو شکنجه میکنن.یه جورایی انگار هدف کابوس، آزار شدید روحی من بود،یه نوع شکنجه وحشتناک و غیر قابل توصیف.یه وقتایی فکر میکنم من تمام این کابوس ها رو زندگی...
بعد از مدتها ننوشتن
بعد از مدتها ننوشتن....خیلی وقت است که ننوشته امنمیدانم از چه بنویسمنمیدانم از کجا بگویمخیلی اتفاق ها افتاده که توان تبیین آن را ندارمانگار نوشتن از یادم رفته است و این دردناک است...قبلتر ها زمانی که مینوشتم حالم خوب میشدخیلی خوب...حتی زمانی که بدترین حال را داشتم نوشتن حالم را خوب میکرد اما حالا حت...
بعد از مدتها ننوشتن....
خیلی وقت است که ننوشته امنمیدانم از چه بنویسمنمیدانم از کجا بگویمخیلی اتفاق ها افتاده که توان توضیح آن را ندارمانگار نوشتن از یادم رفته است و این دردناک است...قبلتر ها زمانی که مینوشتم حالم خوب میشدخیلی خوب...حتی زمانی که بدترین حال را داشتم نوشتن حالم را خوب میکرد اما حالا حتی خود نوشتن را فراموش ک...
آیا مرگ انتهای همه چیز است؟!!
مرگ تصویری است شیرین از نداشته های آدمی...کاش مرده بودیم....گاهی وقتها که غم تمام وجودمان را می گیرد،درست همان لحظه که بغض تا گلویمان آمده و می خواهد ما را خفه کند و مغز از پوچی و ناتوانی فریاد میکشد و جز سکوت صدایی نیست،درست آن زمان،مرگ است که فقط به داد آدم می رسد. مرگ،روح انسان را از هرچه غم و غص...
پس میشود پا به این دنیا گذاشت و خوشحال بود.....
و روزی که آدمی زاده می شود.....احساس های زیبا و دوست داشتنی تنها در میان لحظاتی روح آدم را به اوج می رسانند و بعد دوباره آن کرختی و آن بی حالی در وجودش ذره ذره رشد می کند....مگر ما چقدر می توانیم مدام
وقتی خستگی از سر و روی روحم میبارد....
و نوشتن.....و نوشتن....و نوشتن....و مردن.....کاش به همین سادگی بود.....خستگی روحی ما دیگر طاقت فرسا شده و مجالی نمانده برای خوشحالی....برای خوشی....و تک تک لحظاتی که فکر میکنی حالت بهتر خواهد شد اما ک
مرگی که مرگ نیست....
و مرگ هزار بار می آید و جان به لب رسیده ام را با خود نمیبرد....مرگ....آن آرام_صبور_ تنها و بی کس....مرگ....همان دلخراش_ موقتی که علاجی ندارد....همان که مصمم است و اگر بخواهد دیگر کسی نمیتواند نخواهد..
هیچوقت فکرش را نمیکردم اینگونه بشود.....
امروز اینجا و اکنون بدون تو.....امروز در بی نهایت سالها پیشم نشسته ام و به تویی فکر میکنم که میتوانستی همین حالا کنارم باشی...همین حالا که به دلخواه ترین وضعیت آن روزها رسیده ام.....چقدر غریب است دیرهنگام رسیدن به آمال و آرزویی که زمانی دنیای ما را میگیرد.....چقدر دردناک است رسیدن به آنچه که جور دیگ...
و این کنج تنهایی دل انگیز و غمناک....
و دقیقا در 12 آذر ماه 1397 برای صد هزارمین بار به یاد تو و روزهای با تو افتادم.....در این مدت چه به من گذشته است بماند....از حق نگذریم روزهای خوب و حتی روزهای بسیار خوب هم داشته ام و گاهی اصلا تو را ب
خوبه که این شبها هست....
خوبه که این شبها هست....حالم خوبه.....خیلی خوب.....دیگه میتونم با خیال راحت بخوابم.....بلاتکلیفی بدترین زندان دنیاست.....من موندم و هدفم و زندگی پیش روم.....عالیه....پر اتفاقات خوب و قشنگه....من خوب میفهمم که زندگی هرچقدر توی این مدت بهم سخت گرفت حالا دیگه سر سازگاری داره باهام....دیگه بازیچه ی دست ...
احساساتی که نمیشناسمش....
احساساتی که نمیشناسمش....من در این دنیا از یک آدم بیشتر ضربه نخوردم آن هم خودم بودم....دقیقا همان زمانی که باید میخندیدم گریه کردم...همان زمانی که باید حرف میزدم سکوت کردم و درست همان زمانی که باید نفس میکشیدم مردم و بر عکس.....من آدم روزهای برعکسم....مثلا یک روز که به جای جمعه پنج شنبه باشد و یا یک...
ناگهانی....
ناگهانی....اینکه هستم و مینویسم و عاشقم،عاشق زندگی با تمام ابعادش و البته اینکه مادری هست که به جبران تمام این سالهایی که کنارم بوده فقط میتوانم بگویم عاشقش هستم، برایم به اندازه ی کل دنیا ارزش دارد....خدای خوبم ممنونم که خوشبختم....همین
شاید برای مادری که این روزها غم انگیز بیمار است....
شاید برای مادری که این روزها غم انگیز بیمار است....احساس هایی آدم را احاطه میکند که گاهی فقط مرگ میتواند نابودشان کند....احساس های صد براربر مرگبار تر از خود مرگ....کاش نبودند این احساس های لعنتی....میدانی بدیشان چیست؟؟؟اینکه نمیتوانی برای خوب شدنشان کاری کنی....اینکه تمام تقلایت میشود یک جمله...لعن...
خستگی امانم را بریده....
خستگی امانم را بریده....خستگی ما آدمها تمامی ندارد....از همان لحظه که بیدار می شویم احساس میکنیم خسته ترین آدم جهانیم....از روزها بیزارم.....از همان روزهایی که شبش با هزار آرزوی خوب خوابیدم....از همان روزهایی که شبهایش پر از رویا و روشنیست اما....اما روزش زهر است....زهری تلخ درون جان بی تابم....زهری...
تولد آدمی همان مرگ اوست...
امروز روز بسیار عجیبی بود....روزی که من به این دنیای بی انتهای عمیق پا گذاشتم.....امروز آنقدر فکر کردم که لحظه ای احساس کردم دیگر توان هیچگونه دانستن را ندارم.....نفهمیدم چه شد و اصلا چگونه گذشت فقط میدانم که امروز
نمیشه یه طرفه رفت.....
نخواستن که خوب باشیم....نخواستن که بخندیم باهم....نخواستن که بفهمیم همو.....خودشون نخواستن....کاری از من برنمیاد.....
بی سر و ته....
بی سر و ته....لحظه هایی هست که آدم در عین خوشحالی احساس غم عجیبی میکند آنچنان که در حین خندیدن مدتی به فکر فرو میرود...حس هایی هست که با عقل جور در نمی آید اما هست...حس هایی که درون آدم را میخورد و تا مغز استخوان آدم فرو میرود و فراتر از هرچیزی است که بشود به آن فکر کرد....من عمیقا احساس میکنم در زن...