خرید بک لینک

آه....آه از این روزهای گذرای یاد آور خاطرات...شاید...شاید درست همین امروز_سال قبل بود که داشتم فوران اشکهایم را پس میزدم تا سیل جاری نشود...نمیدانم...شاید دیروز بود که داشتم از ته دل میخندیدم....اما...اما نه...غیر ممکن است....آبان ماه سال قبل مثل مهرش برایم جهنمی بود تمام نشدنی...آبان ماه سال قبل پر از خاطرات تلخ بود....کاش...کاش آبان امسال درست همانجایی بودم که میخواستم...کاش...کاش میدانستم دلیل این همه نرسیدن چیست؟؟؟!!!!....نرسیدن به آدمهای دوست داشتنی....نرسیدن به هدفهای دوست داشتنی....نرسیدن به احساس های دوست داشتنی....چرا همیشه باید عادت کنیم که ما نمیرسیم به خواستنی هایمان مگر اینکه وقتش گذشته باشد....هنوز هم یاد همان روزهای دوست داشتنی ام می افتم....همان روزهایی که ترس نرسیدن به هدف درونم کمتر از شوق رسیدن به معشوق بود....همان روزهایی که درش کلی خندیدیم و گریه کردیم....همان روزهایی که برای آینده مان کلی برنامه ریختیم...همان روزهایی که سختی هایش شیرینی راه بود و راحتی اش رسیدن به آنچه میخواستیم....همان روزهایی که هنوز عشق درونمان جریان داشت...عشق...اما حالا....حالا فقط ادای زنده بودن، ادای خوشحال بودن،ادای حواس جمع بودن،ادای نفس کشیدن را در می آوریم....آری ما فقط ادا در می آوریم....میدانی...ما همان موقع که همه چیز عوض شد و اختلاف ما و عاشقانه هایمان تا مرز خدا رسید مردیم....ما همان موقع جان دادیم و گرم ماندیم تا نفهمیم زندگی در این دنیای نا موزون گرمی و سردی نمیداند....زنده بودن مرده بودن نمیداند...فقط میخواهد بمانی و بیشتر عذاب بکشی...فقط بمانی و عذاب بکشی....عذاب بکشی...عذاب....

برچسب: چرا هیچ وقت هیچ چیز همین حالا نیست ؟,چرا هیچ وقت هیچ چیز همین حالا نیست, نویسنده: علی حسینی تاريخ: يکشنبه 16 آبان 1395 ساعت: 0:20

صفحه بندی