گاهی وقتها اصلا نمیشود چیزی گفت...نمیشود که نمیشود...انگار دهان آدم بسته میماند...مثل امروز که فهمیدم باید خودم را بشناسم....من باید بفهمم که وجودم چه چیز را تمنا میکند...وجود آدمی که گاهی از سر تعجب و گاهی از سر خشم،گاهی از سر پشیمانی و گاهی از سر شرم،گاهی از نفرت و گاهی از سر غم و گاهی از سر عشق و گاهی از روی محبت و انسانیت و در واقع از سر موجودیت کارهایی انجام میدهد که شاید عقلش درست بودن آن را تشخیص ندهد...گاهی ما انسانها عجیب غیر قابل باور میشویم....راستش دلم تنگ است در این روزهای عجیب که شاید سرگردانی مرا تا اوج ندامت بکشاند و بعد روح ناموزون و خسته ام را تا مرز نابودی و پوچی ببرد...این دلتنگی هم از آن دلتنگی هاییست که وجود آدم را زیر سوال میبرد...مثل وجود آدمی که گاهی دلش میخواهد موجود نباشد...دلش میخواهد اصلا نباشد تا غمهایش هم پا به پایش نیایند...من نمیدانم....راستش واقعا نمیدانم....من کیستم؟؟!! من چیستم؟؟!!چه میشود گفت گاهی که چشمها نظاره گر چیزهایی هستند که زبان قاصر است از بیان آنها و تنها میشود زبان بست به روی نابرابری های دنیای_بی کران_ناباور....
برچسب: تنها سکوت سهمم از زندگیست,تنها سکوت,سکوت تنها صدای خداست,
نویسنده: علی حسینی