آری من میترسم....راست میگوید...من میترسم...از هرچه با من هست...من از آدمهای اطرافم میترسم...از احساسهایشان میترسم...از احساسهایم میترسم....من...من...از همه میترسم...و شاید دلم میخواهد از دوست داشتنی های این دنیای عجیب و بزرگ لذت ببرم و این ترس لعنتی نگذارد...من میخواهم خودم باشم و از همین هم میترسم...اما نمیخواستم بترسم...نمیخواستم...و من...من_ترسوی_ تنهای_عجیب،نمیدانم چگونه میشود از چیزی لذت برد و بعدش از دماغت در نیامد...من همیشه از بعد از اتفاقات_خوب،از بعد از خوشی های ناب و قشنگ میترسم...من میترسم و کاش نترسم...کاش دلم آشوب نباشد وقتی به احساسهایم،به دوست داشتنی هایم و به خودم هایم فکر میکنم....من از اینجا ماندن و از اینجا نماندن هم میترسم...خدایا...دستم را بگیر...دستم را بگیر و آغوشت را برای بنده ی ترسویت بگشا تا بداند امن ترین جای دنیا تنها آغوش توست...تنها آغوش تو....
برچسب:
نویسنده: علی حسینی