آه که چقدر عجیب می گذرد روزهایی که دوست ندارم ذره ای یادت کنم...درست همان لحظه ای که تصمیم میگیرم دیگر حتی اسمت را هم بر زبان نیاورم ناگهان کسی اسمت را با صدای بلند بر زبان می آورد و من بی آنکه حس کنم روح در بدنم هست بی درنگ سرم را به طرف صدا میگردانم...آه...لعنتی...تو نیستی....نه نیستی....یعنی تو دیگر نیستی...هیچ جا....هیچ جای این جهان_ موجود....
برچسب:
نویسنده: علی حسینی