خرید بک لینک
خاطرات تلخ گذشته شیرین تر از شادیهای امروزم هستند....

راستش دلم اینروزها خیلی چیزها میخواهد...مثلا دلم گذشته ای را میخواهد که میان فکرو خیالات آینده ام گم شد...دلم انجیرهای رسیده و شیرین خانه پدربزرگ را میخواهد...دلم همان زردآلوهای پیوندی شیرین و آبدار را میخواهد که هسته هایش همیشه خوش طعم ترین هسته زردآلوی دنیا بود و یادم میآید ما با چه ذوقی زردآلوهارا میخوردیم تا به هسته هایش برسیم...دلم برای مراسم رب پزون و شل زرد پزون و مربا پزون تنگ شده است....مخصوصا مربای آلبالو که بعدش آب اضافه اش میشد شربت تگری بعدازظهرهای تابستان....دلم جا گذاشتن وسیله در مدرسه و استرس ننوشتن مشقهای دبستان و به خیر گذشتن از پرسشهای معلمو چه و چه و چه میخواهد....دلم...دلم...آخ دلم خیلی چیزها میخواهد،من دلم را در گذشته ها جا گذاشتم و حالا سردرگم و حیران در آینده ای که هنوز نیامده به دنبالش میگردم...یادم می آید خیلی چیزهارا که برایم تداعی خاطرات خوش کودکی هستند....فیلم های هندی و چشمهای خیس از اشک آخر شب.....زمین خوردنای هر روزه بعد از یک دوچرخه سواری باشوق و بعد یاد گرفتنش آن هم از اول بدون کمکی....لی لی ها و وسطی ها و بالا بلندی ها و هفت سنگها و تا شب میان کوچه پرسه زدن ها و بازی کردنو حسرت داشتن یک جفت اسکیت ساده...ژله ایش که رویای نا ممکن بود....پیاده رفتن تا کلاس قرآنی که حالا دیگر او رهایم کرده نه من...قرمه سبزیهای هر ظهر جمعه و منتظر عمه پری و بچه هایش ماندن برای بازی و شلوغ کاری و حتی گاهی دعوا....راستش آن دوران با همه سختیها و غم ها و نبودن تکیه گاه محکمی مثل پدر بازهم یاد آوریش برایم شیرین است....باید بگویم بچه بودیمو خوش بودیم...یادم می آید زمانی را که با بچه ها برای نماز جماعت چادر سرمیکردیمو جانماز را برمیداشتیم و به دو میرفتیم سمت مسجد محل و چقدرهم سعی میکردیم صف های اول جا گیر بیاوریم....هه...چه خانم محجبه هایی شده بودیم برای خودمان....اما حالا یک سر داریمو هزار سودا....بگذریم....به نظرم اینها تنها کوچکترین خاطرات این سالهای زندگی من است....راستش حتی اگر دیگران هم نخواهند من پرم از خاطراتی که برایم هم درد آورند و هم شیرین و دلچسب....کاش ترسی نداشتم از برگرداندن زندگیم به دورانی که وحشت از دیر آمدن مادر تمام وجودم را میگرفت و من چقدر ساده بودم که غمهای زندگیم گاهی طی کردن مسیر خانه تا کلاس آن هم در آن ساعت از ظهر بود....هوم....گاهی ترسم از تنها ماندن در خانه ای بود که شیر آبهایش از روی خرابی نا خودآگاه باز میشد و گاهی چکه میکرد به خیال ترس از ارواح حاظر بودم تا شب بیرون بمانم و ترس از چاهی که عمقش هیچوقت معلوم نشد و حالا....دردهایم هزار برابر غمبار تر و سنگین تر شده اند که دلم میخواهد برگردم به همان دورانی که شاید از غمهای دنیا چیزی سرم نمیشد....کاش میشد زندگی را در برهه ای زمان نگاه داشت...همان موقع که با تمام وجود احساس شادی و خوشبختی میکنی....همان موقع که دوست داشتنی هایت کنارت هستند و غمهایت به ناچیز ترینهای دنیا هم پوزخند میزند...آه که غمهای دنیا رابطه ی مستقیم دارد با بزرگ شدن آدم....واین جمله چقدر تکرار میشود.....

برچسب: نویسنده: علی حسینی تاريخ: جمعه 6 مرداد 1396 ساعت: 13:41

صفحه بندی