خستگی امانم را بریده....
خستگی ما آدمها تمامی ندارد....از همان لحظه که بیدار می شویم احساس میکنیم خسته ترین آدم جهانیم....از روزها بیزارم.....از همان روزهایی که شبش با هزار آرزوی خوب خوابیدم....از همان روزهایی که شبهایش پر از رویا و روشنیست اما....اما روزش زهر است....زهری تلخ درون جان بی تابم....زهری غلیظ از نیش زبان همین آدمها....همین آدمهای روزمره ام....روزهای بی شماری از زندگیم رفت تا فهمیدم که کسی درونیات مشوش و بی قرار مرا نمیخواهد....به هر که میرسیدم از افکارم میگفتم و از حس و حالی که بی قرار تر از قبلم کرده است و شبها از درد دلتنگی و انتظار برای همزبانم تا صبح میگریستم....اما درست زمانی که دردهایم به عمق فاجعه رسید فهمیدم که تنها ترین آدم روی زمینم....مانند تمام آدمها.....از آن موقع شبهای تنهایی ام پر از شور شد و روزهایم سرد تر از سرمای هر زمستان_ سخت....مانند روحی که نقاب زده باشد....در میان بقیه ی روح های شهر قدم میزدم اما بیخیال تر از هر زمانی نقاب لبخندم را به همه نمایش میدادم....اما درد اصلی از همان جایی شروع شد که احساس کردم عاشق یکی از همین نقاب ها شدم....فکر میکردم نقاب است....اما اصل بود....خود خودش بود....بی نقاب....بی ریا....بی دورویی....خواستم نقابم را بردارم....اما نشد....دیگر دیر شده بود....او رفته بود.....او از جنس آدم های این زمانه نبود....رفت و مرا با خودم تنها گذاشت....با تمام مردم بی احساس شهر و زخم زبان هایی که فقط زمانی آزارم میدهند که در میان آنها از عشق به یک وجود پاک میگویم....آری من از روزها بیزارم و آنقدر خسته ام که دلم نمیخواهد بخوابم....دلم میخواهد نقابم را بردارم و بروم...بروم به همان ناکجا آبادی که روح ها خوشحالند...کاش کسی بود که بفهمد چه میگویم......
برچسب:
نویسنده: علی حسینی