شاید برای مادری که این روزها غم انگیز بیمار است....
احساس هایی آدم را احاطه میکند که گاهی فقط مرگ میتواند نابودشان کند....احساس های صد براربر مرگبار تر از خود مرگ....کاش نبودند این احساس های لعنتی....میدانی بدیشان چیست؟؟؟اینکه نمیتوانی برای خوب شدنشان کاری کنی....اینکه تمام تقلایت میشود یک جمله...لعنتی خوب نمیشود.....اینکه دردهایی هستند که آدم را نابود میکنند دروغ نیست....اما درد هایی هم هستند که کلا هستند و آرزو میکنی که کاش تو را میکشتند و نابود میکردند اما این دردها فقط ذره ذره روحت را آزار میدهند...روحت را شکنجه میکنند...درد هایی که نمیتوانی کاری برای خوب شدنشان بکنی و تا ابد همراهت هستند...این روزها جدا از احساس های لعنتی و عجیبم دردهایی دارم که گفتنش فقط عمقش را بیشتر میکند...یک درد عمیق مزمن....میدانم این روزهای مجهول و دردناک هم میگذرند و فقط تکه هایی از آدمی می ماند که قبل از این درد برای خودش مرهمی بوده اما حالا....فقط میخواهم که بگذرد این حال نزار....همین.....
برچسب:
نویسنده: علی حسینی