احساساتی که نمیشناسمش....
من در این دنیا از یک آدم بیشتر ضربه نخوردم آن هم خودم بودم....دقیقا همان زمانی که باید میخندیدم گریه کردم...همان زمانی که باید حرف میزدم سکوت کردم و درست همان زمانی که باید نفس میکشیدم مردم و بر عکس.....من آدم روزهای برعکسم....مثلا یک روز که به جای جمعه پنج شنبه باشد و یا یک روز که به جای پنج شنبه، شنبه باشد....میدانی اصلا گاهی روزها را گم میکنم و بهتر است، چون دیگر خاطرات احمقانه ام دقیقا به یادم نمی آید....راستش را بخواهی درست یادم نمی آید کاش هایم را کجا کاشته ام که ببینم در آمده اند یا نه و در همان کوچه ی اولی که امیدم را گم کردم، دیگر نتوانستم پیدایش کنم....آری....من همان آدمی هستم که زمان ها و مکان ها را یا برعکس می فهمد و یا اگر هم بفهمد خیلی زود فراموش میکند و مدام در حال گم کردنشان است....اصلا گاهی موجودیت خودم را هم فراموش میکنم....اینکه چرا اینجا هستم و حالا، و اصلا من کیستم و بعد برای دلگرمی با طعنه ای به خود میگویم:دیوانه، شوخی نکن....تو یادت نمی آید چه کسی هستی؟؟!!!! و بعد از سر عجز و ناراحتی میخواهم بمیرم که میخندم....نمیدانم چرا اما میخندم....چطور بگویم...من گم کرده ای دارم که نمیدانم کیست....کی و کجا گمش کردم اما آخرین بودن من زمانی بود که او چشم هایش را با سردی تمام به من دوخت و رفت....تنها خواهشم این است....اگر او را دیدید به او بگویید یک آدم اشتباهی ثانیه هاست که منتظر توست و خود را به کل فراموش کرده....بگویید این آدم از حس غریبانه ی نبودنت در کنارش احساس حقارت عجیبی میکند....بگویید چشمانش سردی همان روز سرد را انعکاس میدهد و تنها از کل زندگیش همان روز سرد را به یاد دارد و گمشده ای که هرگز پیدایش نکرد.....به او بگویید حداقل توانستی سری به مزارش بزن....شاید بشود روی سنگ قبرش نوشت: او رفت اما خود را یافت.....