باران می بارد و من تلخ تر از آنم که بتوانم بخوابم.....راستش را بخواهی کام تلخ آدمی هیچگاه شیرین نمی شود فقط گاهی کمرنگ می شود.....این روزها هیاهویی برپاست....از خود زمین گرفته تا انسانهایش.....همگی دلشان گرفته.....میخواهند گریه کنند.....میخواهند فریاد بزنند اما میترسند....از بس هر چه گفته اند و کسی نشنیده.....حال آدم هایی که زیر باران فریاد میزنند و میگریند باید وخیم رو به بهبودی باشد و کاش میشد من حالا از همان آدم ها بودم اما....میدانی.....کسانی که بی صدا می خندند و بی صدا گریه می کنند، بی صدا هم می میرند...آدم های بی صدای محکوم به فنا.....ما همگی محکوم به فناییم...چه با صدا چه بی صدا اما کاش گاهی بشود از غصه ی زیاد فریاد بکشیم و با صدای بلند بگرییم تا ویران تر از آنچه هستیم نشویم...راستش را بخواهی ما آدم ها پوچ که می شویم زیاد هزیان می گوییم،مثل همین حالای من....غم های این روزهایم عجیب ویرانگرند.....گاهی به این فکر می کنم که چه میشد اگر این همه آدم بلاتکلیف وجود نداشت....این همه گرفتاری....این همه پوچی....این همه یاس...این همه مصیبت....این همه ظلم....این همه ظلم.....این همه ظلم....وجود آدمی میخواهد تا کجا بکشاندش....ظلم هایی که گاهی اصلا به چشم نمی آیند زیرا که زندگی ها پر از نقطه های کور و کلاف های سردرگمیست که ظلم دیگران در کنارشان محال است ذره ای رخ نشان بدهند.....آدم هایی که مرده اند قبل از مرگشان و تنها خلاءی زجر آور تمام وجودشان را پر کرده است....آدمها تنهایند.....خیلی تنها.....کی میخواهد این تنهایی بی سرو سامان_ بی انتها تمام شود نمیدانم.....فقط این را میدانم که آدم های بد بخت همیشه بد بختند و آدم های خوشبخت هم که از اسمشان پیداست.....باشد اصلا خوشبختی ارزانی خودشان....کاش بروند و ما را با بد بختی هایمان تنها بگذارند نه اینکه هر روز بر فشار روی دوشمان بیفزایند....کاش کسی بود که میگفت چرا باید بار این آدم های همیشه خوشبخت را هم ما به دوش بکشیم....انگار که از ابتدا اصلا دوشی نداشته اند که فشار سختی ها رویشان بنشیند و خمشان کند....آری حتما همینطور است....تنها فرق ما این است....ما همیشه برای بدبختیها جا داریم و آنها نه.....
|
|
|
|
برچسب:
نویسنده: علی حسینی
تاريخ: شنبه
28 بهمن
1396 ساعت: 3:55