فکر کن....روز اول زمستان جمعه باشد.....فاجعه است....مگر نه....به خصوص اینکه امروز به جسمت قول استراحت داشته باشی....یک تراژدی وحشتناک بین جسم و روح که در یک پایان باز همه چیز رها میشود....روحی که درش قلب جسم است بی صبرانه میکوبد تا تو را صدا کند....اما تو هیچگاه نخواهی شنید....تو هیچگاه چشم های خیس از اشک مرا در این جمعه ی لعنتی نخواهی دید....کاش میشد لب باز کنم و آنقدر صدایت کنم که فریادم به کل دنیا برسد.....اما خیالت آنقدر پر سرو صداست که جایی برای فریاد های من نمیگذارد....میدانی....گاهی فکر میکنم اگر خیالت نبود من هیچ بودم....یک هیچ_ بی معنا....خیالت مرا بزرگ کرد...نبودت مرا قوی کرد اما روزهای خوشی که انتظارش را داشتم از من گرفت....سالهایی که بدون تو گذشت فقط گریه بود و فکر و خیال و گاهی خنده هایی که سرو صدایش از لا به لای خاطراتمان به گوش می رسید....خیلی وقت است که فهمیده ام جمعه های بدون تو گرچه می گذرد اما آنقدر دلتنگی پشتش خوابیده که محال است که بدون خون گریه هایم بگذرد....آری خیلی وقت است که تصمیم گرفته ام فراموشت کنم اما هر روز که اسمت را میشنوم میمیرم.....هر روز که از خیابانها رد میشوم تو را از دور میبینم....هر روز که از کنار کافه ها ی دنج شهر میگذرم چشمانم را با حسرت_ تمام میبندم....آه....عزیزم....کاش بروی به دورترین نقطه ی قلبم....آنجا که سالها خاک میخورد و فراموش میشود و اصلا نمی تپد...آری....لطفا نمان.....من سالهای سختی را بدون تو گذرانده ام....لطفا به خاطر من نمان....من از ماندن تو در وجودم میترسم.....میترسم زمانی برسد که دیگر چیزی از من نمانده باشد که بتوانم روزها برایت بمیرم و شبها تا صبح ببارم....نمان و پای عشقمان را تا ابد امضاء کن.....عزیزترینم لطفا فراموشم کن و بگذار بمیرم....
|
|
|
|
برچسب:
نویسنده: علی حسینی
تاريخ: شنبه
28 بهمن
1396 ساعت: 3:55